Op zondag 17 april begon voor Westlandia de wederopstanding. Na een zege op ADO’20, destijds nog een van de titelkandidaten, keerde het vertrouwen terug. Nu zeven weken en acht overwinningen later is handhaving een feit.

Niemand gaf er ook nog maar een stuiver voor. Westlandia leek zich op te gaan maken op een nieuw verblijf in de eerste klasse. Na de nederlaag in Amsterdam tegen Chabab in de negende speelronde wisten we uit 13 wedstrijden op rij slechts zes punten te halen. En het besef dat het anders moest kwam bijna te laat.
En natuurlijk ben ik blij met dit huzarenstukje, maar vergeef het me, ik heb wat ‘mixed feelings’. Toegegeven, het heeft in die laatste wedstrijden, vier in de reguliere competitie en vier in de nacompetitie, niet helemaal tegen gezeten, maar hoe heeft dit in hemelsnaam zo ver kunnen komen? Hoe heeft een haast onherkenbaar Westlandia zich weer om weten te vormen tot een team met de juiste fighting spirit? Een team dat ineens weer ging winnen? We hebben de laatste jaren veel meegemaakt, maar van een Godswonder mogen we gerust spreken.
Ook de uitwedstrijd in Purmerend was er eentje van uitersten. We waren gewaarschuwd afgelopen donderdag. Ook toen trok Purmersteijn vanaf het eerste fluitsignaal aan de touwtjes. Dat moest in dé wedstrijd van het seizoen toch anders gaan. Niets van dit alles. Na een kwart wedstrijd stond het 2-0 voor de gastheren en leek een bitter afscheid van de hoofdklasse aanstaande. Totdat Michel Duijvesteijn haast uit het niets de marge terug bracht tot één.
Purmersteijn was tot dat moment heer en meester en kon vrijuit de aanval kiezen, soms werd er de voorwaartsen van de thuisploeg geen strobreed in de weg gelegd. De 2-1 bleek uiteindelijk het breekpunt in de wedstrijd. Purmersteijn ging steeds meer tegen zichzelf voetballen en door zich bezig te gaan houden met geheel andere zaken dan alleen voetballen, haalden zij zichzelf uit de wedstrijd.
Na de thee zette dit beeld zich voort en won het ‘team’ het uiteindelijk van de individualisten. Middels doelpunten van Frank Boer, Marko van der Knaap en Benjamin Gomes stond er na 90 minuten ‘gewoon’ 2-4 op de borden. Tussendoor wist doelman Edgar Leerdam ook nog even een strafschop te keren. Terwijl de uitsluiting van Purmersteijn-middenvelder Style de Jong Westlandia ook niet ongelegen kwam. De elleboog die Ton Wüstefeld te incasseren kreeg werd terecht gesanctioneerd met rood.

 
Vreugdetaferelen na afloop

Na afloop waren er de vreugdetaferelen en het zeer talrijke Westlandse publiek nam er een slokje op. Het was een doldwaze wedstrijd geweest na een doldwaas seizoen. Terecht was er de opluchting en blijdschap, maar stof tot napraten is er zeker.

Snor